14-go lutego


jestem zupełnie nieistotną cząstką
tego co budzi we mnie wstręt
i tkwię w tym i rzygam tym i tkwię
gdy zamykam powieki, wypływające
łzy same tworzą szpary bym
nie mógł spokojnie odpłynąć w
ciszę, w spokój, w marzenia
i tkwię w tym i rzygam tym i tkwię
gdy spoglądam przez te szpary
gdy na powrót widzę zło, potwory
gdy dogania mnie to od czego
za wszelką cenę chcę uciec
i tkwię w tym i rzygam tym i tkwię
to nie jest moje miejsce. i dusze
się w tym oraz tym. dusze, a
jednak ciągle jestem. i nie potrafię
zaczerpnąć świeżego powietrza
i tkwię w tym i rzygam tym i tkwię
pokarz mi tą oazę w której można
zasnąć. pokaż mi okręt na którym
można stąd odpłynąć. daj mi dłoń
ten wiatr przynosi zepsute powietrze
i tkwię w tym i rzygam tym i tkwię
bo nie ma już gwiazd. nie ma wschodów
i nie ma zachodów. nie ma pełni
i nie ma nowiu. to wszystko tylko
sie wydaje, omamia, kaleczy.
i tkwię w tym i rzygam tym i tkwię
bo w ten deszczowy poranek pisane
mu było wyjść i więcej nie wrócić
i tkwię w tym i rzygam tym i tkwię
były takie chwile gdy chodziłem z
gwiazdami pod rękę i były
takie chwile, ze fale dawały
ukojenie. wtedy i teraz, po tobie
i tkwię w tym i rzygam tym i tkwię

myśli(nie)moich(13)